เที่ยวทั่วโลก บริษัททัวร์ ทัวร์จีน ทัวร์ฮ่องกง มาเก๊า ข้อมูลมรดกโลกจีนลี่เจียง

เมืองเก่าลี่เจียง ความงามสี่มุมมอง

โดย ผู้จัดการออนไลน์

22 กันยายน 2547 18:46 น.

1 | 2

หน้าถัดไป

เมืองเก่าลี่เจียง เบื้องหลังคือเทือกเขาอี้ว์หลง

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น

เขาอี้ว์หลง ซึ่งแปลว่า มังกรหยก สัญลักษณ์ของเมืองลี่เจียง มณฑลหยุนหนัน(ยูนนาน)

บรรยากาศในเมืองเก่าลี่เจียง ถนนเป็นหินก้อนๆมาเรียงกัน (ภาพจาก canonfans.com)

หน้าผาหู่เที่ยวเสีย บริเวณแม่น้ำจินซาเจียง

สวนเฮยหลงถัน หรือสระมังกรดำ

ภาพหลังคาบ้านเก่าเล็กๆเรียงตัวซ้อนเกยกันแน่นขนัด อิงแอบริมขุนเขาอี้ว์หลง ณ ใจกลางเมือง พร่างพรมด้วยเสียงสายน้ำไหล สลับกับเสียงต้นหยางไหว ตลอดแนวถนนหินและบ้านเรือนโบราณ และค่าที่เป็นรากเหง้าของชนชาติน่าซี(纳西族) ที่มีประวัติศาสตร์วัฒนธรรมสืบเนื่องยาวนานมานับพันปี เสริมส่งให้ความงามทุกองศาในลี่เจียงได้รับการยอมรับจากสายตาชาวโลก ให้เป็นมรดกโลกลำดับที่ 17 ของจีน...
ประวัติศาสตร์แสนปี

       จากการขุดพบเครื่องใช้ในยุคหินใหม่ เครื่องทองสัมฤทธิ์และเหล็ก สันนิษฐานว่าชาวลี่เจียง อาศัยอยู่บริเวณภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีนมาตั้งแต่ช่วงปลายยุคหินเก่า และจากภาพวาดที่ผนังถ้ำในหุบเขาริมแม่น้ำจินซาเจียง รวมถึงการค้นพบซากฟอสซิลกระดูกมนุษย์โบราณ บริเวณสะพานตระกูลมู่ ห่างไปทางใต้ของเมือง 13 กิโลเมตร เป็นหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับ ‘มนุษย์ลี่เจียง’ ที่ล้วนสะท้อนให้เห็นถึงการดำรงอยู่ของถิ่นอาศัยที่มีมาแต่อดีตกาลแห่งนี้

       ณ แผ่นดินที่เคยเป็นเมืองเก่าต้าเหยียนลี่เจียง ลือนามในฐานะที่เป็นตลาดนัดและเมืองยุทธศาสตร์เก่าแก่มาแต่ครั้งโบราณ บันทึกประวัติศาสตร์กล่าวว่า เมืองเก่าต้าเหยียนสร้างขึ้นตั้งแต่ช่วงปลายราชวงศ์ซ่ง ต้นราชวงศ์หยวน (คริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 13) โดยบรรพบุรุษตระกูลมู่แห่งเมืองลี่เจียง อาจงอาเหลียง เมื่อครั้งที่ย้ายศูนย์กลางการปกครองจากไป๋ซามาที่เชิงเขาสิงโต เริ่มสร้างบ้านแปลงเมืองขึ้น ตั้งชื่อว่า ‘ต้าเย่ฉ่าง’ ภายหลังรัชสมัยจื้อหยวน ปีที่ 13 (ค.ศ.1276) ในราชวงศ์หยวน เปลี่ยนชื่อเป็น ‘ลี่เจียง’ (丽江) ตามชื่อเก่าของแม่น้ำจินซาเจียง(金沙江)

       ต่อมาในรัชสมัยหงอู่ ปีที่ 16 ในราชวงศ์หมิง จึงได้มีการก่อสร้างศาลาว่าการเมืองลี่เจียงขึ้น มีอาณาบริเวณกว้างขวาง เป็นสถาปัตยกรรมที่งดงามมาก จนถูกชมเชยว่าเป็น ‘น้องๆพระราชวังต้องห้าม’ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ‘ต้าเหยียนหลี่’ ในสมัยราชวงศ์ชิง และหลังจากนั้นเมืองลี่เจียงก็ค่อยๆรุ่งเรืองขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง

       ตลอดยุคสมัยที่ผ่านมา ลี่เจียง เป็นศูนย์กลางทางการเมือง การศึกษาและวัฒนธรรมแห่งชนชาติ และครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์กลางการค้าระหว่างจีนและอินเดีย หยุนหนัน(ยูนนาน) และทิเบต และชุมทางพักม้าระหว่างการเดินทางที่สำคัญ บริเวณรอบๆ ยังเป็นที่ตั้งของเมืองทางการค้า เช่น ห่างไป 8 กิโลเมตรทางเหนือเป็นชุมชนไป๋ซา ซึ่งเคยเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจและวัฒนธรรมของลี่เจียงในสมัยราชวงศ์ซ่ง นอกจากนี้ห่างไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ 4 กิโลเมตร ก็เป็นที่ตั้งของชุมชนซู่เหอ ซึ่งเป็นหนึ่งในตลาดนัดโบราณที่กระจายอยู่รอบเมืองลี่เจียง
ประเพณีชีวิตทรงคุณค่า

       ชนชาติน่าซี(纳西族) ที่อาศัยอยู่ดั้งเดิมที่นี่ มีวัฒนธรรมประจำถิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ มีอักษรภาพ ดนตรี ศิลปะ ตลอดจนประเพณีชีวิตที่สืบทอดต่อกันมายาวนานพันกว่าปี เรียก วัฒนธรรมตงปา

       ‘ตงปา’ (东巴文化) เป็นภาษาน่าซีแปลว่า ผู้มีปัญญา วัฒนธรรมตงปาที่แทรกซึมอยู่ในวิถีชีวิตของชาวน่าซี ตกทอดมาถึงปัจจุบันด้วยลมหายใจของทุกชีวิตที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่ในเมืองเก่าลี่เจียง

       วัฒนธรรมตงปา มีส่วนสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องกับความเชื่อในศาสนาตงปา ซึ่งมีรากฐานมาจากความเชื่อเรื่องการนับถือผีของชนชาติน่าซี มาตั้งแต่สมัยต้นราชวงศ์ถัง(ค.ศ.618-907) ซึ่งได้ซึมซับวัฒนธรรมทางศาสนาของชนชาติทิเบตเข้าไว้ด้วยกัน โดยปรากฏอยู่ในรูปพิธีกรรมทางศาสนา คัมภีร์ทางศาสนา ตำราความรู้ ภาพวาดงานศิลปะ ดนตรี อักษรภาพ ประเพณีการเต้นรำ

       และจากที่กล่าวมาทั้งหมด อักษรภาพตงปาที่มีจำนวนทั้งสิ้น 1,400 กว่าตัว ได้รับการกล่าวขวัญว่าเป็น ‘โลกของอักษรภาพที่มีชีวิต’ เนื่องจากยังคงความสมบูรณ์ที่สุดในโลกมาจนถึงปัจจุบัน เนื่องจากมีการใช้อยู่ในคัมภีร์ทางศาสนา ตำราวิทยาการด้านธรรมชาติวิทยา สังคมวิทยา ตลอดจนวรรณกรรมตงปาแนวโรแมนติกและเรียลิสติก อาทิ เทพนิยาย เนื้อร้องเพลงพื้นเมือง เป็นต้น

       ดนตรีโบราณของชนชาติน่าซี เป็นศิลปะอีกแขนงหนึ่งในวัฒนธรรมตงปาที่ครั้งหนึ่งเคยสาบสูญไปแล้ว เกิดขึ้นในราวปีรัชกาลเจียจิ้งแห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ.1522-1566) โดยเดิมทีบรรพบุรุษชนเผ่าน่าซีได้นำเอาดนตรีจากท้องถิ่นใกล้เคียง เช่น หนันจิง (ในมณฑลเจียงซู) ฝูเจี้ยน และซื่อชวน มาพัฒนาปรุงแต่งขึ้นใหม่เป็นดนตรีประจำถิ่น พิจารณาในด้านคุณค่าด้านศิลปะแล้ว ดนตรีโบราณตงปานับเป็นสมบัติล้ำค่า ที่เปรียบได้กับ ‘ดนตรีแห่งราชสำนัก’ จึงมีแง่งามทางดนตรีที่มีรายละเอียดมาก นอกจากนี้ยังมีประโยชน์เพื่อรับใช้ศาสนาและสังคมที่ซับซ้อน

       ด้วยความที่เป็นเมืองอันห่างไกลจากความวุ่นวายและการเติบโตที่ครึกโครมของอุตสาหกรรม ตลอดจนความข้นแค้นแห่งไฟสงคราม มีส่วนช่วยอย่างมากในการต่ออายุให้ดนตรีน่าซีรอดพ้นจากการถูกทำลาย และสามารถสืบสานคุณค่ามาได้บางส่วนจนปัจจุบัน

       ปี 1978 เมื่อครูภาษาต่างประเทศคนหนึ่งชื่อ เซวียนเคอ(宣科) ลุกขึ้นนำกลุ่มนักดนตรีในลี่เจียง ร่วมกันฟื้นฟูดนตรีแห่งชนชาติส่วนน้อยนี้ขึ้นมาอีกครั้ง โดยมีการนำเครื่องดนตรีโบราณมาบรรเลงท่วงทำนองเพลงโบราณ โดยศิลปินเก่ารุ่นลายครามอายุ 70-80 ปี จัดแสดงเพื่อเป็นการเผยแพร่วัฒนธรรม จนกลายเป็นที่รู้จักแก่ชาวจีนและชาวต่างชาติ

       ทุกวันนี้ ดนตรีโบราณของชนชาติน่าซี อาจถูกผสมผสานปรุงแต่งเข้ากับศิลปะของชนชาติพื้นเมืองใกล้เคียง ทั้งทิเบต และแม้แต่วัฒนธรรมของชนชาติฮั่น อย่างที่นักวิชาการด้านดนตรีในจีนบางส่วนกล่าวอ้าง บางคนลดคุณค่าความเป็นดนตรีโบราณตงปาเหลือเพียงแค่ 'สินค้าทางวัฒนธรรม' เพื่อสนับสนุนธุรกิจท่องเที่ยวของเมืองลี่เจียง จนทำให้ความบริสุทธิ์ดั้งเดิมนั้นเหือดหายลงไป ทว่า ผู้เฒ่าเซวียนเคอก็ยังยืนหยัดที่จะดึงความสนใจจากชาวโลกให้หันมามองวัฒนธรรมดนตรีที่มีค่าของท้องถิ่นนี้ต่อไป

เมืองเก่าลี่เจียง ความงามสี่มุมมอง

โดย ผู้จัดการออนไลน์

22 กันยายน 2547 18:46 น.

หน้าที่แล้ว

1 | 2

อักษรตงปา ที่เป็นรูปสัญลักษณ์เก่าแก่ ภาพบนสุด-แสดงความหมายตรงกับอักษรฮั่นในภาษาจีนกลางว่า ''ฉันรักเธอ'' และ ''พวกเราไปดื่มเหล้า'' ภาพกลาง-คัมภีร์ทางศาสนาที่ใช้อักษรตงปาบันทึก ภาพล่าง-อักษรภาพตงปา(ซ้าย)เปรียบเทียบกับอักษรเจี๋ยกู่เหวิน (อักษรโบราณที่กระดูกสัตว์กระดองเต่าด้านขวาในภาพ) คำว่า ไก่

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น

ดนตรีตงปา ที่นักวิชาการบางส่วนบอกว่าเป็น ''สินค้าทางวัฒนธรรม'' ยังคงเปิดแสดงให้นักท่องเที่ยวชื่นชม ด้วยนักดนตรีรุ่นลายคราม ภาพถ่ายที่ติดบนคานด้านหลังเวที เป็นนักดนตรีผู้ล่วงลับ

ยามเช้าในเมืองเก่าลี่เจียง ภาพบนขวา-ชาวพื้นเมืองชนชาติน่าซีในชุดประจำเผ่า ภาพล่างขวา-สาวน้อยกำลังต้มก๋วยเตี๋ยว ซึ่งเป็นอาหารพื้นเมืองชนิดหนึ่งที่ขายในเขตเมืองเก่าลี่เจียง

โค้งแรกของแม่น้ำฉางเจียง (แยงซี) จุดท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่งใกล้เมืองลี่เจียง

ลี่เจียงมองมุมไหนก็สวย (ภาพจาก www33519.com)

ธรรมชาติน่าอัศจรรย์

       ณ ที่ตั้งของเมืองเก่าลี่เจียงบนที่ราบสูงเหนือระดับน้ำทะเล 2,400 เมตร ริมเทือกเขาอี้ว์หลงซัน(玉龙山) หรือเขามังกรหยก ที่ซึ่งยอดเขาปกคลุมด้วยหิมะตลอดทั้งปี โดดเด่นท่ามกลางยอดเขาสูงต่ำสลับซับซ้อน ไม่ว่าจะเป็น เทือกเขาเซี่ยงซัน จินหงซันทางทิศเหนือ หรือเทือกเขาซือจึซันทางทิศตะวันตก ที่ล้อมรอบเมือง เป็นแนวกันลมธรรมชาติที่ส่งผลให้สภาพอากาศเย็นสบายราวกับเป็นฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี ทั้งยังเป็นพื้นที่เพาะปลูกที่สำคัญอีกด้วย

       เทือกเขาเหล่านี้ไม่เพียงเป็นแหล่งกำเนิดต้นน้ำลำธารหลายร้อยสายที่หล่อเลี้ยงชีวิตในเมือง ยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของมณฑลหยุนหนัน อาทิ เทือกเขาฮาปาเสี่ยว์ซัน ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอจงเตี้ยน ซึ่งอุดมด้วยทรัพยากรพันธุ์พืชและสัตว์ป่า และได้ชื่อว่าเป็น ‘ดินแดนแห่งดอกไม้’

       ระหว่างเทือกเขาอี้ว์หลงซันและฮาปาเสี่ยว์ซันนี้ มีหุบเขาช่วงที่แม่น้ำจินซาเจียงไหลผ่านเรียก ผาหู่เที่ยวเสีย(虎跳峡) หรือผาเสือโจน มีความลึก 3,000 กว่าเมตร ยาว 12 กิโลเมตร เป็นจุดชมแม่น้ำจินซาเจียงช่วงที่ไหลแรงและน่าหวาดเสียวที่สุด
สถาปัตยกรรมโบราณ

       หากเปรียบเทียบลำคลองสายเล็กสายน้อยที่ไหลซอกซอนอยู่ใจกลางเมืองเป็นสายเลือด ถนนตรอกซอกซอยก็เปรียบได้กับโครงกระดูก โดยมีข้อต่อเป็นสะพานที่พาดผ่านลำคลองสายต่างๆ ที่มีจำนวนถึง 354 สะพาน และกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์ คือ บ้านเรือนโบราณที่มีความโดดเด่นทางสถาปัตยกรรม ซึ่งแต่งแต้มด้วยเสน่ห์แห่งไม้ดอก อาหารท้องถิ่นอันหลากหลาย ภาพวาดงานศิลปะ และดนตรีที่อบอวลอยู่ทั่วทั้งเมือง เป็นกระจกสะท้อนถึงความลงตัวทางสถาปัตยกรรมและสิ่งแวดล้อมในเมืองเก่าลี่เจียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

       ผังการจัดวางบ้านเรือนกระจายตามตรอกซอยสายเล็กๆ คดเคี้ยวเรียบเลาะลำน้ำสาขาต่างๆของแม่น้ำอี้ว์เหอ ใจกลางล้อมด้วยถนนสี่เหลี่ยม เป็นรูปแบบเฉพาะตัวของการปลูกสร้างในเมืองลี่เจียง นอกจากช่วยสร้างทัศนียภาพที่งดงามแปลกตาแล้ว ยังสามารถตอบรับกับประโยชน์ใช้สอยในการดำรงชีวิต และด้านการป้องกันอัคคีภัยในเมืองอีกด้วย

       สิ่งปลูกสร้างที่เป็นศิลปะเฉพาะตัวของชนชาติน่าซี ที่มีพื้นฐานมาจากรูปแบบโครงสร้างที่ไม่ใช้คานและเสา (รูปแบบโครงสร้างจิ่งกัน) พัฒนาและผสมผสานกันอย่างกลมกลืนกับศิลปะท้องถิ่นของชนชาติฮั่น ทิเบตและไป๋ เมื่อมองดูบ้านเรือนของชาวลี่เจียง พวกเขาค่อนข้างให้ความสนใจกับการประดับตกแต่งเป็นพิเศษ โดยเฉพาะบริเวณสำคัญๆ เช่น ซุ้มประตู ผนังกั้น ระเบียง ฉากกั้นประตูหน้าต่าง ลานบ้าน หรือคาน เป็นต้น โดยเน้นการแกะสลักบนงานไม้และหิน เป็นภาพสัตว์ปีก ดอกไม้ ภาพเขียนอักษรจีน และภาพวาดทิวทัศน์ต่างๆ รวมถึงงานกระเบื้องที่งดงาม

       งานก่อสร้างอีกชิ้นหนึ่งที่เป็นจุดสนใจของเมืองลี่เจียง คือ สะพาน กล่าวได้ว่าทุก 1 ตารางกิโลเมตรมีสะพานอยู่ถึง 93 สะพาน มีโครงสร้างหลากหลายไม่ว่าจะเป็น แบบโค้ง แบบระเบียง ฯลฯ ทั้งที่สร้างด้วยไม้และหิน ซึ่งสะพานที่หลงเหลืออยู่ในวันนี้ส่วนใหญ่สร้างขึ้นในสมัยหมิงและชิง

       ชาวลี่เจียงมีคติความเชื่อมานมนานแล้วว่า ‘มนุษย์และธรรมชาติเป็นเสมือนพี่น้อง’ นับแต่อดีตได้ให้ความเคารพนับถือและปกปักษ์รักษาธรรมชาติเสมอมา จนเกิดเป็นประเพณีความเชื่อเรื่อง คนและฟ้าคือหนึ่งเดียว ซึ่งงอกงามอยู่ในวัฒนธรรมประจำถิ่น ตลอดจนชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขา
       ภาพงดงามในวันนี้ของลี่เจียงจะคงอยู่เฉกเช่นสมัยบรรพบุรุษก็ด้วยสิ่งนี้ ที่หยั่งรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณของชาวเมืองรุ่นลูกหลาน...
ข้อมูล
       มรดกโลกทางวัฒนธรรม ปี ค.ศ.1997
       ที่ตั้ง - ใจกลางอำเภอปกครองตนเองชนชาติน่าซี เมืองลี่เจียง มณฑลหยุนหนัน
       สร้างในปี – ราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 (ปลายราชวงศ์ซ่ง ต้นราชวงศ์หยวน)
       อาณาเขต – 3.8 ตร.กม.
       ประชากรในพื้นที่ – ราว 25,000 คน 6,200 กว่าครัวเรือน ส่วนใหญ่ราว 66.7%เป็นชนชาติน่าซี และประชากรกว่า 30% ยังประกอบอาชีพดั้งเดิม อาทิ ผลิตเครื่องเงิน เครื่องทองแดง ฟอกหนัง เย็บปักถักร้อย และกลั่นเหล้า

       ข้อมูลท่องเที่ยว
       การเดินทาง
       เดินทางสู่เมืองลี่เจียง ด้วยสายการบินในประเทศจากคุนหมิง(เมืองเอกของมณฑลหยุนหนัน) เมืองสิบสองปันนา เฉิงตู(ในมณฑลซื่อชวน) เซี่ยงไฮ้ และกว่างโจว(กวางเจา) สนามบินเมืองลี่เจียงอยู่ห่างจากตัวเมือง 28 กิโลเมตร
       เส้นทางบินจากคุนหมิงไปลี่เจียงสะดวกรวดเร็วใช้เวลาเพียง 40 นาที หากนั่งรถบัสก็มีให้บริการใช้เวลา 8 - 9 ชม. โดยตั๋วมีหลายราคาไม่แน่นอน
       หากนั่งเครื่องบินจากสิบสองปันนา ใช้เวลา 50 นาที ให้บริการ 1 เที่ยวบิน / วัน
       จากเซี่ยงไฮ้ (ผู่ตง) ใช้เวลา 3 ชั่วโมง 10 นาที มีบริการ 3 เที่ยวบิน / วัน
       จากปักกิ่งและกว่างโจว ใช้เวลา 3 ชั่วโมง 40 นาที เวลาบริการแต่ละเที่ยวบินไม่แน่นอน

       หรือเลือกเดินทางโดยรถไฟ ลงที่สถานีเมืองคุนหมิง หรือต้าหลี่ หรือเมืองพันจือฮวา (攀枝花) ซึ่งเป็นจุดที่ใกล้ที่สุดและสะดวกที่สุดแล้วจึงต่อรถไปลี่เจียง

       เดินทางในตัวเมืองลี่เจียง สามารถใช้รถแท็กซี่ราคาเริ่มต้นประมาณ 6-7 หยวน หรือใช้บริการเช่าจักรยานของโรงแรมต่างๆในเมือง บริเวณจัตุรัสหงไท่หยัง (红太阳广场) ก็มีให้บริการสนนราคาคันละ 10-15 หยวน/วัน

       สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ
       เมืองเก่าลี่เจียง(丽江古城) สามารถเดินเข้าไปได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องซื้อบัตรเข้าชม ยกเว้นการเข้าชมโบราณสถานบางแห่งและเข้าฟังดนตรีน่าซี
       จวนตระกูลมู่ (木府) 35 หยวน สวนเฮยหลงถัน (黑龙潭) ราคาบัตร 20 หยวน อยู่ในเขตเมืองลี่เจียง เดินเท้าไปได้
       เข้าชม การแสดงดนตรีน่าซี ในเขตเมืองเก่าลี่เจียง(丽江古城) ราคาบัตร 45 หยวน

       สถานที่ท่องเที่ยวใกล้เคียง
       หู่เที่ยวเสีย (虎跳峡) ราคาบัตร 35 หยวน และแม่น้ำฉางเจียงช่วงหักโค้งแรก(长江第一弯) ราคาบัตร 5 หยวน อยู่ในอ.จงเตี้ยน (中甸县) ดินแดนเชียงกรีล่า (香格里拉) ห่างจากลี่เจียงราว 156 กม. มีรถโดยสารขนาดใหญ่ราคาตั๋วราว 65 หยวน วิ่งให้บริการ หรือหรือเช่ารถเหมาไป-กลับ 1 วัน ราคาประมาณ 160 หยวน(ไปหู่เที่ยวเสีย) 100 หยวน(ไปฉางเจียง) จากจงเตี้ยนก็มีรถโดยสารให้บริการไปหู่เที่ยวเสียทุกวัน(เฉพาะช่วงเช้า)
       ระหว่างลี่เจียง-จงเตี้ยน ถึงแม้แหล่งท่องเที่ยวทั้งสองจะอยู่ในเขตเดียวกัน แต่ตั้งอยู่ห่างกันหลายกิโลเมตร ควรเดินทางไปกับรถของบริษัททัวร์ท้องถิ่นจะสะดวกกว่า

       เทือกเขาอี้ว์หลงเสี่ยว์ซัน (玉龙雪山) ห่างจากเมืองลี่เจียง 33 กม.ไม่เก็บค่าเข้าชม ปัจจุบันเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติของจีน มีรถโดยสารขนาดกลางสาย 7 ให้บริการทั้งวันวิ่งจากเมืองเก่าลี่เจียงกับหยุนซาผิง (云杉坪) ตั้งแต่ 8 โมงเช้า ขึ้นรถที่สถานีรถหรือข้างโรงแรมหงไท่หยาง (红太阳酒店)  ขึ้นเขามีกระเช้าให้บริการที่ปากทาง 3 จุด ราคา 40, 65, 160 หยวนตามระยะทางของแต่ละจุด

       แดนน้ำสามสาย มรดกโลกทางธรรมชาติ ในมณฑลหยุนหนัน

       เมืองต้าหลี่ (大里) เมืองวัฒนธรรมโบราณของชนชาติไป๋ อยู่ห่างจากเมืองลี่เจียงไปทางใต้ราว 200 กม. มีรถโดยสารขนาดใหญ่วิ่งทางไกล ราคาตั๋วราว 50 หยวน โดยทั่วไปบริษัททัวร์มักมีเมืองต้าหลี่อยู่ในโปรแกรมท่องเที่ยวร่วมกับลี่เจียง นอกจากนี้ยังมีเมืองสิบสองปันนา ซึ่งเป็นเขตปกครองตนเองของชนชาติไต ที่มีลักษณะภูมิประเทศและสภาพอากาศใกล้เคียงกับประเทศไทย

       หูเตี๋ยเฉวียน (蝴碟泉) สระผีเสื้อ ราคาบัตรเข้าชม 30 หยวน เป็นสระน้ำที่เคยเป็นแหล่งอาศัยของผีเสื้อนานาพันธุ์ ปัจจุบันผีเสื้อเหลือน้อยมากและกลายเป็นสวนสาธารณะ (อย่างหลงเชื่อคำโฆษณา หากไปเที่ยวแล้วท่านอาจผิดหวังได้)

       อุณหภูมิ
       อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี 12.6 องศาเซลเซียส เดือนมกราคม อุณหภูมิต่ำสุดราว 6.7 องศา เดือนมิถุนายนเฉลี่ย 18.2 องศา ฤดูฝนอยู่ในเดือนพฤษภาคม-ตุลาคม

       ของดีเมืองลี่เจียง
       สินค้าขึ้นชื่อของเมืองลี่เจียง ได้แก่ งานหัตถกรรมไม้แกะสลัก ผ้ามัดย้อมศิลปะตงปา เครื่องทองแดงน่าซี ชาหิมะ เป็นต้น

       เว็บไซต์
       แนะนำบริษัทท่องเที่ยว โปรแกรมทัวร์ โรงแรมและรายละเอียดสถานที่ท่องเที่ยวละแวกใกล้เคียงในเมืองลี่เจียง www.lijiangtour.com และลี่เจียงน่าซีเน็ต www.ljnaxi.com (ภาษาจีน)

       'ท่องเที่ยว เมืองเก่าที่ยังมีชีวิต โปรดให้ความเคารพแก่ชนพื้นเมืองด้วยความจริงใจ'